Λεωνίδας Μανωλικάκης

Ο Δήμος Σφακίων συνδιοργανώνει την Έκθεση Εικαστικών Έργων με τίτλο « ΓΕΩΓΕΝΕΣΙΣ – Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ », μια ξεχωριστή εικαστική διοργάνωση με κοινό άξονα την οικολογία και το περιβάλλον και επίκεντρο τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Η έκθεση συγκεντρώνει τα έργα 31 εικαστικών καλλιτεχνών , παρουσιάζοντας ζωγραφική, γλυπτική, σχέδιο, φωτογραφία, βίντεο και εγκαταστάσεις. Μέσα από διαφορετικές μορφές και τεχνικές, η φύση προσεγγίζεται ως πηγή έμπνευσης, σκέψης και δημιουργίας, αναδεικνύοντας τη βαθύτερη σχέση της με τον άνθρωπο. Για τον Δήμο Σφακίων, έναν τόπο όπου το φυσικό τοπίο αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορίας και της ταυτότητάς του, η φιλοξενία μιας τέτοιας έκθεσης έχει ιδιαίτερη σημασία και δημιουργεί έναν όμορφο χώρο συνάντησης της τέχνης με το φυσικό περιβάλλον. Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί από τις 20 Αυγούστου έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2026 και θα είναι ανοιχτή για το κοινό καθημερινά από τις 10:00 έως τις 17:30, εκτός Τρίτης. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Σταύρος ...

  «Αθώος ή Ένοχος» Στίχοι: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026 © Μουσική – Ερμηνεία: AIAS Εύκολα κρίνεις τους άλλους, εύκολα δείχνεις τα λάθη. Μα στα δικά σου κλείνεις τα μάτια, σαν να μην έγιναν ποτέ. Ποιος έχει δικαίωμα να κρίνει σ’ έναν κόσμο όλο λάθη; Τα λάθη των άλλων τα μετράς, μα τα δικά σου τα ξεχνάς, λες και δεν έφταιξες ποτέ. Ποιος θα σταθεί να κρίνει, όταν μέσα στις σκιές μας όλοι κάτι κρύβουμε; Πριν δείξεις με το δάχτυλο, ρώτα μέσα σου: Είμαι... αθώος; Είσαι... ΑΘΩΟΣ; Ποιος τολμά να κρίνει; Ποιος αντέχει να κριθεί; Όλοι αφήσαμε σημάδια, όλοι πληγώσαμε ψυχές. Κι όμως στεκόμαστε ακόμη σαν αλάνθαστοι κριτές. Η πιο μεγάλη ενοχή... είναι να παριστάνεις τον αθώο.

  «Ίσως δεν είναι αργά" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Έχεις θέση, έχεις δόξα, έχεις φήμη, πλούτη, μεγαλεία και δύναμη. Δίνεις διαταγές, προστάζεις κι απαιτείς, κι όλοι σωπαίνουν όταν εσύ μιλάς. Κάθε σου λέξη γίνεται νόμος, κάθε σου βλέμμα απειλή. Κι όσους σου στάθηκαν εμπόδιο, τους έκανες σκαλί. Μα όσο κατακτούσες, τόσο έχανες, κι όσα ποθούσες γίναν σκιές. Κι είναι σκληρό να καταλάβεις πως κυνηγούσες μια απάτη. Να έχεις τον κόσμο στα πόδια σου και να σου λείπει ένα χάδι. Κι όσα κρατούσες μες στα χέρια δεν ζέσταναν ποτέ καρδιά. Κρίνεις τους πάντες, κανέναν δεν ακούς. Στις ανάγκες των ανθρώπων δρόμο για σένα αναζητάς. Σου φτάνει μόνο να προστάζεις, κι όλοι να σκύβουνε μπροστά σου. Μα μόλις πλάτη τους γυρίζεις, όλοι φεύγουν μακριά σου. Τι αξίζει να σε τρέμουν, αν δεν σε νοιάζεται κανείς; Τι αξίζει να σε προσκυνούν, αν δεν μπορείς να αγαπηθείς; Την εξουσία κυνηγούσες, κι όσο ανέβαινες ψηλά, τόσο ξεθώριαζαν μαζί η λάμψη κι η χαρά. Σώπασε λ...