Λεωνίδας Μανωλικάκης

  ΣΗΜΑΔΙΑ – ΕΝΟΧΕΣ - ΠΛΗΓΕΣ Στίχοι: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Έχουμε όλοι σημάδια που κανείς δεν μπορεί να δει. Σημάδια από λόγια και από πράξεις άδικες. Σημάδια που μένουν όσο κι αν αλλάζουμε ζωή. Σημάδια που χαράχτηκαν από λάθη που κάναμε. Κι από όσα δεν ειπώθηκαν και μείναν μέσα μας κρυφά. Σημάδια… Ενοχές… Για όσα κάναμε, για όσα μετανιώσαμε. Θέλω τον χρόνο να γυρίσω πίσω, να σβήσω αυτά τα σημάδια, να αλλάξω όσα δεν αλλάζουν πια. Οι Ερινύες στοιχειώνουν την ψυχή. Μα αλλοίμονο… Αλλοίμονο… Ο χρόνος μ’ έμαθε να ζω με αυτά. Κι ας άλλαξα ζωή, τα σημάδια είναι ακόμη εδώ. Δεν τα έσβησε ο χρόνος, μονάχα άλλαξαν μορφή. Έγιναν μνήμη, πληγές που με καίνε βαθιά. Σημάδια… Ενοχές… Πληγές… Ίσως τελικά δεν είμαστε μόνο όσα κάναμε σωστά. Είμαστε κι εκείνα που άφησαν μέσα μας ένα σημάδι… μια ενοχή… μια πληγή.

  Την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026, στο Μεγάλο Αρσενάλι, το Ιστορικό Αρχείο Κρήτης, ο Δήμος Χανίων, ο Σύλλογος Φίλων τον Ιστορικού Αρχείον Κρήτης και το Λύκειο Ελληνίδων Χανίων διοργάνωσαν τιμητική εκδήλωση για τη ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΣΗΜΑΝΔΗΡΑΚΗ – Μια μνήμη ζωντανή. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε και η έκδοση του Συλλόγου Φϊλων του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης "Ζαχαρένια Σημανδηράκη (1952 - 2025)" το οποίο περιελάμβανε κείμενα μνήμης και τιμής. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα που εντάχθηκε κι ένα δικό μου κείμενο, για την αείμνηστη Ζαχαρένια Σημαντηράκη. Ζαχαρένια Σημανδηράκη - Αθέατο έργο - Ορατό φως (σελ. 160) Υπάρχουν βραδιές που μια πόλη μοιάζει να θυμάται τον εαυτό της δυνατά. Για μένα, μια τέτοια βραδιά ήταν η φωτοδότηση του Φάρου των Χανίων. Στο ενετικό λιμάνι, ανάμεσα σε κόσμο που έσμιγε σαν κύμα, σε φώτα, σε ψιθύρους και με μια προσμονή σχεδόν παιδική, στεκόμασταν όλοι με το βλέμμα στραμμένο προς το ίδιο σημείο.   Εκεί όπου η πέτρα ακουμπά τη θάλασσα και η ιστορία επιμένει να σ...

  ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ Στίχοι: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - <ερμηνεία: AIAS & ALIA Δεν θυμάμαι το πρώτο μου όνομα. Δεν θυμάμαι το πρόσωπό μου. Ξέχασα τη φωνή μου. Την έκρυψα. Με αγάπησαν για κάτι που δεν ήμουν. Ζούσα με δανεική ψυχή. Χάθηκα μέσα στα ονόματα των άλλων. Έγινα κάποιος που δεν αναγνωρίζω. Ποιοι είμαστε λοιπόν; Όσα ζήσαμε; Όσα αντέξαμε; Όσα δεν τολμήσαμε; Όσα έμειναν όταν έσβησε το φως; Μήπως είμαι αυτός ο άλλος; Κι αν τελικά είμαστε ο ρόλος; Ποια είναι η σκηνή και ποια η ζωή; Ίσως είμαστε όλα αυτά μαζί. Φοβάμαι… Φοβάμαι μήπως χάσω τα όρια. Να μη μπορέσω να βγάλω τα ξένα ρούχα που φόρεσα Ποιος είναι ο ρόλος και ποιος είμαι εγώ. Φοβάμαι… Φοβάμαι μήπως ξεχάσω ποιο όνομα είναι δικό μου. Να ακούσω το όνομά μου σαν να ανήκει σε άλλον. Να ζήσω πίσω από μια πικρή σκιά, όταν η αυλαία κλείσει και τα φώτα σβήσουν. Κι όμως είμαστε εδώ. Στην ίδια σκηνή. Με διαφορετικές πληγές. Με την ίδια ανάγκη. Να μη χαθούμε. Να μη σωπάσουμε. Θέλουμε να υπάρχουμε. Να μας αναγνωρίσει ...