Λεωνίδας Μανωλικάκης

  Ain’t a woman? «8 Γυναίκες που Έγραψαν Ιστορία» Θεατρικό δρώμενο αφιερωμένο  στη δύναμη της γυναίκας Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 και ώρα 18:00, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, παρουσιάζεται το θεατρικό δρώμενο  «8 Γυναίκες που Έγραψαν Ιστορία:  Ain ’ t   I   a   Woman ?» με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. Οχτώ 8 εμβληματικές γυναικείες μορφές  : Olympe   de   Gouges ,  Sojourner   Truth , Καλλιρρόη Παρρέν,  Emmeline   Pankhurst , Ελένη Σκούρα, Αύρα Θεοδωροπούλου, Μαρία Δεσύπρη, Ρόζα Ιμβριώτη. Μέσα από το λόγο, την κίνηση και τη μουσική το δρώμενο ζωντανεύει   τις μορφές αυτών των γυναικών που «Από τη σιωπή στη φωνή και από την αδικία στη διεκδίκηση», ανέδειξαν ότι για κάθε δικαίωμα υπήρξε κάποτε ένας αγώνας… Το δρώμενο είναι αφιερωμένο σε όλες εκείνες τις γυναίκες που τόλμησαν και ύψωσαν τη φωνή του και μας υπενθυμίζουν πως : Ό,τι σήμερα θεωρείται αυτονόητο… κάποτε ήτ...

  "Στο μπαράκι του Johnny του πειρατή» Στίχοι - video editing : Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία : A.I.as Στο μπαράκι του Τζόνι του πειρατή στο σκοτεινό σοκάκι μιας γκρίζας πόλης Αναμνήσεις καρφωμένες στον τοίχο, στο παλιό μπαρ με τα σκαμπό, ένας ραγισμένος καθρέφτης, και το θαμπό φως των κεριών. Στα μικρά τραπέζια—άνθρωποι σκιές, σκυφτοί, σκεφτικοί, μιλάνε, σωπαίνουν—γελάνε, κλαίνε, θυμούνται, ξαναζούνε. Στο μπαράκι του Τζόνι του πειρατή, μπροστά στον ραγισμένο καθρέφτη, ο γέρος Τζόνι μας γέμιζε τα ποτήρια—αναστεναγμούς κι αναμνήσεις Στο μπαράκι του Τζόνι του πειρατή, μια τζούρα, ένα ποτό—κι όλα γυρίζουν, κι ο χρόνος, σαν καπνός, πάνω απ’ το μπαρ, σβήνει… και ξαναρχίζει. Το σαξόφωνο να παίζει για κείνους που ο έρωτας μιλά με ένα τσιγάρο στο χέρι χόρευαν με μάτια κλειστά Ακούγαμε για περιπέτειες, για κατακτήσεις νίκες και ήττες για έρωτες και πάθη, για ζωή και θάνατο. Στο μπαράκι του Τζόνι του πειρατή στην άκρη του παλιού λιμανιού ένα σαξόφωνο τραγουδά για τα περασμ...

"Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.as Η ζωή… δεν είναι απλά ένας δρόμος. Είναι ταξίδι που ζητά προορισμό. Περπάτησα σε μέρη που δεν έχουν χάρτη, σε σκέψεις που σε σπρώχνουν πιο βαθιά. Με μια αγάπη για οδηγό, και μια πίστη σαν σιδερένια αγκαλιά. Έπλαθα όνειρα με χέρια κουρασμένα, μα ο άνεμος τα πήρε με μια πνοή. Έμεινα μόνος—με τα “γιατί” μου δεμένα, να μετράω τη σιωπή. Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι, κρατάω μια σπίθα που δεν λέει να σβηστεί. Κι αν ο θάνατος μου ψιθυρίζει “φτάνει”, θα του πω: “Δεν τελείωσα—θα ξαναχτιστεί”. Είδα ανθρώπους να γερνάνε απ’ τις λέξεις, να ντύνονται το φόβο σαν παλιό παλτό. Είδα φιλιά να γίνονται υποσχέσεις, κι έρωτες να πεθαίνουν σιωπηλά στον καιρό. Μα κάθε γκρέμισμα ένα μάθημα αφήνει: πως ό,τι χάνεις δεν χάνεται αν θυμηθείς. Κι όσο η καρδιά χτυπάει, δεν είναι θαύμα— είναι επιλογή να σηκωθείς. Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι, κρατάω μια σπίθα που δεν λέει να σβηστεί. Γιατί ...