Λεωνίδας Μανωλικάκης

  «Μη λες τίποτα ακόμη» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Έλα κοντά μου. Δώσε μου τα χέρια σου. Κράτησέ με λίγο. Μην πεις τίποτα ακόμη. Κοίταξέ με… Όπως τότε που μόνο το βλέμμα σου ήταν αρκετό Μην πεις τίποτα ακόμη. Κοίταξέ με στα μάτια. Κοίτα με. Κοίτα με! Μα όχι… στάσου… Φοβάμαι όσα έφεραν ο χρόνος κι η σιωπή. Τρέμω να αντικρίσω όσα άλλαξαν κρυφά. Αγκάλιασέ με Άσε με να ζήσω στην ευτυχία  του ψέματος. Αγκάλιασέ με Κοίταξέ με στα μάτια Εγώ θα κλείσω τα δικά μου να μη δω, να μην ξεχάσω. Έλα κοντά μου. Αγκάλιασέ με Φίλα με  Φίλα με Φίλα με Κι ας είναι αργά. Φίλα με  Φίλα με Φίλα με

  ΣΗΜΑΔΙΑ – ΕΝΟΧΕΣ - ΠΛΗΓΕΣ Στίχοι: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Έχουμε όλοι σημάδια που κανείς δεν μπορεί να δει. Σημάδια από λόγια και από πράξεις άδικες. Σημάδια που μένουν όσο κι αν αλλάζουμε ζωή. Σημάδια που χαράχτηκαν από λάθη που κάναμε. Κι από όσα δεν ειπώθηκαν και μείναν μέσα μας κρυφά. Σημάδια… Ενοχές… Για όσα κάναμε, για όσα μετανιώσαμε. Θέλω τον χρόνο να γυρίσω πίσω, να σβήσω αυτά τα σημάδια, να αλλάξω όσα δεν αλλάζουν πια. Οι Ερινύες στοιχειώνουν την ψυχή. Μα αλλοίμονο… Αλλοίμονο… Ο χρόνος μ’ έμαθε να ζω με αυτά. Κι ας άλλαξα ζωή, τα σημάδια είναι ακόμη εδώ. Δεν τα έσβησε ο χρόνος, μονάχα άλλαξαν μορφή. Έγιναν μνήμη, πληγές που με καίνε βαθιά. Σημάδια… Ενοχές… Πληγές… Ίσως τελικά δεν είμαστε μόνο όσα κάναμε σωστά. Είμαστε κι εκείνα που άφησαν μέσα μας ένα σημάδι… μια ενοχή… μια πληγή.

  Την Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026, στο Μεγάλο Αρσενάλι, το Ιστορικό Αρχείο Κρήτης, ο Δήμος Χανίων, ο Σύλλογος Φίλων τον Ιστορικού Αρχείον Κρήτης και το Λύκειο Ελληνίδων Χανίων διοργάνωσαν τιμητική εκδήλωση για τη ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ ΣΗΜΑΝΔΗΡΑΚΗ – Μια μνήμη ζωντανή. Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε και η έκδοση του Συλλόγου Φϊλων του Ιστορικού Αρχείου Κρήτης "Ζαχαρένια Σημανδηράκη (1952 - 2025)" το οποίο περιελάμβανε κείμενα μνήμης και τιμής. Ήταν μεγάλη τιμή για μένα που εντάχθηκε κι ένα δικό μου κείμενο, για την αείμνηστη Ζαχαρένια Σημαντηράκη. Ζαχαρένια Σημανδηράκη - Αθέατο έργο - Ορατό φως (σελ. 160) Υπάρχουν βραδιές που μια πόλη μοιάζει να θυμάται τον εαυτό της δυνατά. Για μένα, μια τέτοια βραδιά ήταν η φωτοδότηση του Φάρου των Χανίων. Στο ενετικό λιμάνι, ανάμεσα σε κόσμο που έσμιγε σαν κύμα, σε φώτα, σε ψιθύρους και με μια προσμονή σχεδόν παιδική, στεκόμασταν όλοι με το βλέμμα στραμμένο προς το ίδιο σημείο.   Εκεί όπου η πέτρα ακουμπά τη θάλασσα και η ιστορία επιμένει να σ...