Λεωνίδας Μανωλικάκης

  "Ούτε τ’ όνομά σου" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.as Εκείνο το βράδυ φυσούσε στο λιμάνι, κι η πόλη έλαμπε μέσα στο θολό της φως. Πέρασες με βήμα αργό και με βλέμμα σταθερό, σαν να `χες μέσα σου ουρανό και έναν κρυφό καημό. Δεν ήξερα ποια ήσουνα, δεν ήξερα τ’ όνομά σου, μονάχα μου ριξες μια ματιά κι έσπασε η καρδιά. Κι ύστερα κάποιος σ’ έφτασε, σε πήρε αγκαλιά του, κι εγώ έμεινα να σε κοιτώ πρώτη και τελευταία φορά. Κι ούτε τ’ όνομά σου έμαθα, κι όμως έμεινες εδώ, σαν τραγούδι μισοτελειωμένο που γυρίζει στον καιρό. Κι ούτε τ’ όνομά σου έμαθα ποτέ, μα σε κράτησε η καρδιά, σαν μια σκιά που πέρασε και φώτισε τη νύχτα μου ξανά. Τώρα ο δρόμος άδειασε, το φως έγινε ομίχλη, κι οι τοίχοι ξεθωριάσανε με τη πυκνή βροχή. Μα εγώ θυμάμαι εκείνη τη γλυκιά σου τη μορφή, σαν κάτι που δεν έζησα και μ’ άλλαξε πολύ. Ούτε τ’ όνομά σου... μόνο εκείνη η ματιά. Ούτε τ’ όνομά σου... κι όμως έμεινες στην καρδιά.

  Η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου είναι μια ημέρα αφιερωμένη στη δύναμη της τέχνης που φωτίζει τον άνθρωπο, την κοινωνία και την αλήθεια της ζωής. Το θέατρο δεν είναι μόνο ψυχαγωγία. Είναι ένας ζωντανός χώρος συνάντησης, έκφρασης, προβληματισμού και επικοινωνίας.   Πάνω στη σκηνή γεννιούνται ερωτήματα, αποκαλύπτονται συναισθήματα, δοκιμάζονται ιδέες και καθρεφτίζεται η ανθρώπινη ύπαρξη. Μέσα από τις λέξεις, την ανάσα, το βλέμμα, τη σιωπή, τη σύγκρουση και τη συγκίνηση, το θέατρο μάς θυμίζει ποιοι είμαστε, τι φοβόμαστε, τι ελπίζουμε και τι μπορούμε να γίνουμε.   Είναι ένας τόπος όπου ο άνθρωπος κοιτά τον εαυτό του και τον κόσμο με μεγαλύτερη ευαισθησία, αλήθεια και επίγνωση. Σε μια εποχή γρήγορη και συχνά σκληρή, το θέατρο εξακολουθεί να αντιστέκεται στη σιωπή, στην απομόνωση και στην αδιαφορία. Ενώνει ανθρώπους, καλλιεργεί τη σκέψη, γεννά εν συναίσθηση και κρατά ζωντανή την ανάγκη μας για ουσιαστική επικοινωνία. Σήμερα τιμούμε όλους εκείνους που υπηρετούν την τέχνη του θεάτρου:...

"Ως εδώ" Στίχοι - video editing:  Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.as Γεννιόμαστε χωρίς φωνή σε μια ζωή που μας θέλει πιόνια σε ένα κόσμο από πριν μελετημένο Για όλα αυτά που μας στερούν, για όλα αυτά που μας τρομάζουν, για όσα ματώνουν την ψυχή και μας κρύβουν ουρανό. Άνθρωποι κουρασμένοι απ’ τη νύχτα, καρδιές μαθημένες στον φόβο, φωνές που ράγισαν στη μπόρα, κι όμως επιμένουν να μιλούν. Φωνές γεννήθηκαν στον χρόνο, κάτω από μαύρο ουρανό, που σκιές γράφανε νόμους πάνω στη μοίρα των πολλών. Μα ό,τι έσπασε, δεν πέθανε. Ό,τι πόνεσε, δεν χάθηκε. Μες στις στάχτες της ντροπής ανάβει πάλι η κραυγή. Ως εδώ! Το άδικο δεν είναι μοίρα. Δεν θα του δώσουμε πατρίδα. Τη μοίρα δεν την ορίζει κανείς όταν σκεφτούμε το εμείς Ως εδώ! Σήκω  φώναξε δυνατά, να γίνει η ελπίδα δρόμος κι ο ήλιος να λάμψει αύριο ξανά. Το εγώ δεν έχει θέση εδώ. Ως εδώ! Για κάθε φόβο που ρίζωσε μες σε σιωπές και σε πληγές, για κάθε χέρι που υψώθηκε να σβήσει φως και αντοχές. Κάπου βαθιά το ξέραν πάντα...