Λεωνίδας Μανωλικάκης

Σαν… ήδη : Οι εκπαιδευόμενοι στην ειδικότητα της Υποκριτικής της ΣΑΕΚ Χανίων 2025-2026, παρουσιάζουν την Πρώτη τους Ταινία Μικρού Μήκους! Κυριακή 14 Ιουνίου 2026, ώρα 21:00 στο Μεγάλο Αρσενάλι, με ελεύθερη είσοδο Η Σχολή Ανώτερης Επαγγελματικής Κατάρτισης Χανίων (Σ.Α.Ε.Κ. ΧΑΝΙΩΝ) σας προσκαλεί στην πρώτη προβολή της ταινίας «Σαν… ήδη», που δημιούργησαν οι εκπαιδευόμενοι της Ειδικότητας της Υποκριτικής Τέχνης κατά το το Α και Β εξάμηνο των σπουδών τους. Η υλοποίηση της ταινίας, διάρκειας 30 λεπτών, είναι καρπός της Ομαδικής Εργασίας στο πλαίσιο των μαθημάτων «Πρακτική Εφαρμογή στην Ειδικότητα και «Αυτοσχεδιασμός» , με εκπαιδευτή τον ηθοποιό – σκηνοθέτη Λεωνίδα Μανωλικάκη. Μέσα από τη μέθοδο του brain storming και του συμμετοχικού σχεδιασμού, οι καταρτιζόμενοι ανέπτυξαν το σενάριο της ταινίας ενθαρρύνοντας τη συλλογική έκφραση και την ανάδειξη ιδεών. Όλες οι λήψεις έγιναν αποκλειστικά με τη χρήση κινητού τηλεφώνου, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και εργαλεία που η σύγχρονη τεχνολογί...

  «Φύσα αγέρα» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Φύσα, αγέρα, σκόρπα τις στάχτες και τις σκόνες. Πέρασαν τα χρόνια, πότε έφτασε στη δύση η ζωή; Μίλησα λίγο, κράτησα λόγια κρυμμένα. Ό,τι μίσησα, τ’ άφησα μες στη νυχτιά, κι ό,τι αγάπησα, το κράτησα σφιχτά. Δεν είχα στέμμα, δεν είχα εξουσία, μα είχα μια καρδιά που χτύπησε αληθινά. Κι αν έσπασα, δεν το ’δειξα πουθενά, μόνο η νύχτα ξέρει πόσο πόνεσα βαθιά. Πέσε, βροχή, πλύνε τα λάθη που βαραίνουν την καρδιά. Βρόντα, ουρανέ, ν’ ακούσω όσα δεν τόλμησα να πω. Γιατί δεν ήμουν ούτε ήρωας, ούτε σοφός, ήμουν ένας άνθρωπος μικρός και σιωπηλός. Είδα ανθρώπους να αλλάζουν σαν τα φύλλα, λόγια μεγάλα να σκορπίζουν στα χρόνια. Άλλοι μου τάξαν ουρανό και σωτηρία, κι άλλοι μ’ αφήσαν μοναξιά και απορία. Κι αν με γελάσαν, κι αν με ρίξαν χαμηλά, είχα μια φωτιά κρυμμένη βαθιά στην καρδιά. Κι αν αδίκησα, να μ’ εύρει η μνήμη. Κι αν μ’ αδικήσαν, ας το πάρει η σιωπή. Δεν ήμουν ούτε άγιος ούτε δυνατός. Ήμουν ένας άνθ...

"Ονειρεύεσαι" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.AS Κι όταν σωπάσουν τα στέμματα και οι φωνές, μένει ο άνθρωπος γυμνός μπροστά στις ενοχές. Και ξαναρωτώ μες στη νυχτιά: τι μένει αλήθεια όταν χαθούν όλα πια; Ο πλούσιος ονειρεύεται τα πλούτη που κρατά, ένας άλλος ονειρεύεται ν’ ανέβει πιο ψηλά ο ζητιάνος τη φτώχεια και τη μοίρα που κουβαλά, και κάποιος δίνει αγώνα με όλα τα στραβά. Καθένας ονειρεύεται αυτό που είναι βαθιά, τα θέλω της ψυχής του, η δική του φυλακή. Μέχρι να ’ρθει η τελευταία η στιγμή, που σκίζει ο χρόνος το σκοτάδι και μένει μόνο η αλήθεια γυμνή. Κι όλοι γυρεύουν λίγο φως, μα τους τυλίγει ο ουρανός. Κι όλοι κρατούν ένα “γιατί”, σαν τελευταία προσευχή. Ονειρεύεσαι! Κι ο κόσμος φεύγει σαν ποτάμι σκοτεινό. Ονειρεύεσαι! Κι ο χρόνος γράφει μες στον άνεμο “θνητό”. Ονειρεύεσαι! Μα όλα γκρεμίζονται στον άνεμο ξανά. Ονειρεύεσαι! Μα όλα σκορπίζουν σαν καπνός σαν στάχτη βαριά. Κι όλοι στήνουν θρόνους στην άμμο, μα γίνονται σκόνη στο...