Λεωνίδας Μανωλικάκης

"Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.as Η ζωή… δεν είναι απλά ένας δρόμος. Είναι ταξίδι που ζητά προορισμό. Περπάτησα σε μέρη που δεν έχουν χάρτη, σε σκέψεις που σε σπρώχνουν πιο βαθιά. Με μια αγάπη για οδηγό, και μια πίστη σαν σιδερένια αγκαλιά. Έπλαθα όνειρα με χέρια κουρασμένα, μα ο άνεμος τα πήρε με μια πνοή. Έμεινα μόνος—με τα “γιατί” μου δεμένα, να μετράω τη σιωπή. Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι, κρατάω μια σπίθα που δεν λέει να σβηστεί. Κι αν ο θάνατος μου ψιθυρίζει “φτάνει”, θα του πω: “Δεν τελείωσα—θα ξαναχτιστεί”. Είδα ανθρώπους να γερνάνε απ’ τις λέξεις, να ντύνονται το φόβο σαν παλιό παλτό. Είδα φιλιά να γίνονται υποσχέσεις, κι έρωτες να πεθαίνουν σιωπηλά στον καιρό. Μα κάθε γκρέμισμα ένα μάθημα αφήνει: πως ό,τι χάνεις δεν χάνεται αν θυμηθείς. Κι όσο η καρδιά χτυπάει, δεν είναι θαύμα— είναι επιλογή να σηκωθείς. Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι, κρατάω μια σπίθα που δεν λέει να σβηστεί. Γιατί ...

«Στο φως του γιαλού» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Απόψε ήρθες στα όνειρά μου, σαν ανάμνηση απ΄ τα παλιά. Ήσουν σε εκείνη την ακρογιαλιά, τότε που σε είδα πρώτη φορά. Εκείνη την πρώτη μας στιγμή, το κύμα έσβησε στο πρώτο χάδι. Ο άνεμος γαλήνεψε στην πρώτη αγκαλιά, κι ο χρόνος σταμάτησε στο πρώτο φιλί. Ονειρευτήκαμε μαζί, μέσα στον άνεμο. Υποσχέσεις δώσαμε κάτω απ τ αστέρια. Για όνειρα που έγιναν, για όνειρα που χάθηκαν μα τίποτα δεν άλλαξε: εκείνο το πρώτο βλέμμα. Εκείνο το καλοκαίρι, στο φως του γιαλού, με κοίταξες — σε κοίταξα. ο ήλιος έλαμψε στα μάτια μας, ο έρωτας έμεινε στην καρδιά μας. Εκείνο το καλοκαίρι που ο χρόνος σταμάτησε Στο πρώτο του έρωτα φιλί Τι κι αν πέρασαν τα χρόνια. Τι κι αν ο χρόνος χάραξε σημάδια. εμείς είμαστε ακόμα εκεί, στο φως του γιαλού. Μαζί στη γαλήνη, μαζί και στις φουρτούνες, Μαζί στη ζωή, μαζί και στο άπειρο, μα με την καρδιά στην πρώτη εκείνη στιγμή Κι είμαστε ακόμα εδώ. Σ εκείνο το καλοκαίρι. Τότε που ο χρόνος σταμάτησε, στο πρώτο ...

  «Άνθρωποι... Ψίθυροι» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Άνθρωποι ψίθυροι—ο δρόμος  | εγώ μονάχος μέσα στο πλήθος. Μόνες αποσκευές μας | όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ— και μυστικές πορείες της καρδιάς… | στη σιωπή. Άνθρωποι—ψίθυροι— | στην ίδια διαδρομή— Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, | κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, Πόθοι κ ελπίδες στην ομίχλη στη σκόνη } ματώνουν την καρδιά μου. Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } κορώνα-γράμματα το αύριο, μα εγώ παλεύω—δε σκύβω } όχι… δε θα λυγίσω… δε θα χαθώ Είδα στόματα να μιλούν χωρίς φωνή, } είδα μάτια να ζητούν μια αγκαλιά. Άνθρωποι—ψίθυροι… }  για όνειρα που χάθηκαν πριν καν γεννηθούν Κι όμως, κάτι μέσα μου επιμένει: } Ακόμα… μπορούν να συμβούν. Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, } κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει— } σαν σημάδι… στη σιωπή μου. Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } Στη μοναξιά άνεμος κε κύμα Μα με μια σταγόνα πίστη, } θα γίνει δρόμος—θα γίνει φωτιά Και τα όνειρα θα γραφτούν ξανά } α...