Λεωνίδας Μανωλικάκης

«Στο φως του γιαλού» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Απόψε ήρθες στα όνειρά μου, σαν ανάμνηση απ΄ τα παλιά. Ήσουν σε εκείνη την ακρογιαλιά, τότε που σε είδα πρώτη φορά. Εκείνη την πρώτη μας στιγμή, το κύμα έσβησε στο πρώτο χάδι. Ο άνεμος γαλήνεψε στην πρώτη αγκαλιά, κι ο χρόνος σταμάτησε στο πρώτο φιλί. Ονειρευτήκαμε μαζί, μέσα στον άνεμο. Υποσχέσεις δώσαμε κάτω απ τ αστέρια. Για όνειρα που έγιναν, για όνειρα που χάθηκαν μα τίποτα δεν άλλαξε: εκείνο το πρώτο βλέμμα. Εκείνο το καλοκαίρι, στο φως του γιαλού, με κοίταξες — σε κοίταξα. ο ήλιος έλαμψε στα μάτια μας, ο έρωτας έμεινε στην καρδιά μας. Εκείνο το καλοκαίρι που ο χρόνος σταμάτησε Στο πρώτο του έρωτα φιλί Τι κι αν πέρασαν τα χρόνια. Τι κι αν ο χρόνος χάραξε σημάδια. εμείς είμαστε ακόμα εκεί, στο φως του γιαλού. Μαζί στη γαλήνη, μαζί και στις φουρτούνες, Μαζί στη ζωή, μαζί και στο άπειρο, μα με την καρδιά στην πρώτη εκείνη στιγμή Κι είμαστε ακόμα εδώ. Σ εκείνο το καλοκαίρι. Τότε που ο χρόνος σταμάτησε, στο πρώτο ...

  «Άνθρωποι... Ψίθυροι» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Άνθρωποι ψίθυροι—ο δρόμος  | εγώ μονάχος μέσα στο πλήθος. Μόνες αποσκευές μας | όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ— και μυστικές πορείες της καρδιάς… | στη σιωπή. Άνθρωποι—ψίθυροι— | στην ίδια διαδρομή— Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, | κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, Πόθοι κ ελπίδες στην ομίχλη στη σκόνη } ματώνουν την καρδιά μου. Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } κορώνα-γράμματα το αύριο, μα εγώ παλεύω—δε σκύβω } όχι… δε θα λυγίσω… δε θα χαθώ Είδα στόματα να μιλούν χωρίς φωνή, } είδα μάτια να ζητούν μια αγκαλιά. Άνθρωποι—ψίθυροι… }  για όνειρα που χάθηκαν πριν καν γεννηθούν Κι όμως, κάτι μέσα μου επιμένει: } Ακόμα… μπορούν να συμβούν. Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, } κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει— } σαν σημάδι… στη σιωπή μου. Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } Στη μοναξιά άνεμος κε κύμα Μα με μια σταγόνα πίστη, } θα γίνει δρόμος—θα γίνει φωτιά Και τα όνειρα θα γραφτούν ξανά } α...

  Μου αρέσει να γράφω. Πάντα έγραφα. Σκέψεις, ανησυχίες, προβληματισμοί, λέξεις σε λευκό χαρτί. Περιμένουν τη σειρά τους, υπομονετικά, να ειπωθούν, να ξεχαστούν ή ακόμα και να σβηστούν, σα να θέλουν να ξορκίσουν το κακό. Έτσι σκέφτηκα κάποιες από αυτές τις σκέψεις – λέξεις, να τις κάνω στίχους.. Με τη βοήθεια των «εργαλείων» που η σύγχρονη τεχνολογία διαθέτει, τραγούδι και εικόνα. Σας παρουσιάζω λοιπόν την πρώτη μου απόπειρα. Να μοιραστώ αυτές τις λέξεις μαζί σας. Και σαν πρώτο θέμα… τι άλλο… τη μεγάλη μου αγάπη.. το Θέατρο. «Σαν ηθοποιός στη σκηνή, θέλω κάτι να σου πω….» Στίχοι - video editing :  Λεωνίδας Μανωλικάκης , 2026© Σαν ηθοποιός στη σκηνή… θέλω κάτι να σου πω. Μείνε σε παρακαλώ….. Μη φύγεις… Κοίτα με… Πονάω—δακρύζω—γελάω—φοβάμαι, κι όλα είναι αληθινά, γιατί τρέμει η ψυχή Άνθρωποι… ιστορίες… σε ένα χαρτί γραμμένες, που απόψε παίρνουν σάρκα—στις αναπνοές μας. Έρωτες, χωρισμοί, Βάσανα, αναστεναγμοί, ζωή και θάνατος—όλα στη σκηνή. Κι εγώ κρατάω το φως να μη χαθείς στη ...