Αναρτήσεις

Πέτα ψυχή μου

Εικόνα
  "Πέτα ψυχή μου" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Ερμηνεία – Μουσική: AIAS Έχω στο χέρι μου μια πένα. Γράφω στο βιβλίο της ζωής μου. Λέξεις σε σελίδες λευκές για χαρές και λύπες, για νίκες και ήττες Είναι καλά φυλαγμένο σε μια γωνιά της καρδιάς εκεί που οι αναμνήσεις παίρνουν ξανά ζωή. Τα χρόνια περνούν ένα ακόμα κεφάλαιο απομένει. Σελίδες που προσμένουν όσα έχω ακόμα να πω. Εκεί, μακριά από φώτα κι ανθρώπους, με την καρδιά ενός μικρού παιδιού, με χρώματα, στίχους και τραγούδια θα χτίσω τον κόσμο που θα ‘θελα να ζω. Τα φώτα της σκηνής θα ανάψω ξανά. οι πρώτες λέξεις θα γεννηθούν στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου της ζωής. Πέτα ψυχή μου, πέτα. πάνω στο σανίδι που ονειρεύτηκα παιδί. η αυλαία άνοιξε ξανά Πέτα ψυχή μου, πέτα Πέτα μέσα στο φως να ζήσω και να σβήσω με την αυλαία ανοικτή. Κι αν κλείσω τα μάτια μου για λίγο, δεν θα ’ναι πως δε θέλω να σας δω. Θα ’ναι γιατί θέλω να ονειρευτώ. Πέτα ψυχή μου, πέτα Θέλω να ονειρευτώ!

Να Ζει κανείς ή να μη Ζει

Εικόνα
  "Να Ζει κανείς ή να μη Ζει" Στίχοι video: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Αναλογίζομαι, στης νύχτας τη μοναξιά.   Πόσα μπορεί ν’ αγαπήσει μια καρδιά;   Πόση σιωπή χωράει μια ζωή;     Και τι μας κάνει αληθινά ζωντανούς; Αν ήταν ο θάνατος ένας ύπνος,     ποιος ξέρει τι όνειρα θα δει;     Μήπως εκεί τελειώνουν όλα,     ή κάτι από μας συνεχίζει να ζει; Να ζει κανείς ή να μη ζει;     Και τι θα πει να ζούμε;   Είναι οι μέρες που περνούν     ή όλα όσα αγαπούμε; Να ζει κανείς ή να μη ζει;     Κι αν όλα κάποτε τελειώνουν,     τι δίνει νόημα στη ζωή;   Μήπως όσα ονειρευόμαστε ; Κι αν αυτή είναι η μόνη μας ζωή; Κι αν δεν υπάρχει τίποτα μετά; Τότε γιατί την προσπερνάμε, σαν να μας περιμένει άλλη μια; Να ζει κανείς... ή να μη ζει... Μια αναπνοή... μια σιωπή... Κι ανάμεσά τους... μια ολόκληρη ζωή.

Ας πάψουν οι φωνές

Εικόνα
  «Ας πάψουν οι φωνές» Στίχοι – video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026 © Μουσική – Ερμηνεία: AIAS Ας πάψουν οι φωνές. Ποιος με φωνάζει; Ποιος με καλεί; Κανείς δεν είναι εδώ…. Πάλι ονειρευόμουνα. Φοβάμαι. Μα ποιον φοβάμαι; Τον εαυτό μου; Μόνο εγώ είμαι εδώ. Εγώ κι η συνείδησή μου. Δυο ξένοι μες στο ίδιο σώμα, δυο φωνές στην ίδια σιωπή. Δεν αντέχω άλλο. Θέλω να φύγω ! Μα πώς να ξεφύγω απ' τον εαυτό μου; Πού να κρυφτώ και πού να σταθώ; Αφού παντού με ακολουθώ. Ας πάψουν οι φωνές. Ας πάψει ο εφιάλτης. Πώς με τυραννάς, συνείδησή μου! Δε σωπαίνεις ποτέ. Μια με κατηγορείς, μια με κολακεύεις. Άφησέ με… Έστω για μια στιγμή. Ας πάψουν οι φωνές. Πάλι ονειρευόμουνα. Μα γιατί φοβάμαι ακόμα; Είναι μεσάνυχτα. Και είμαι ακόμα εδώ. Εγώ… και η συνείδησή μου.