Λεωνίδας Μανωλικάκης

  «Άνθρωποι... Ψίθυροι» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Άνθρωποι ψίθυροι—ο δρόμος  | εγώ μονάχος μέσα στο πλήθος. Μόνες αποσκευές μας | όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ— και μυστικές πορείες της καρδιάς… | στη σιωπή. Άνθρωποι—ψίθυροι— | στην ίδια διαδρομή— Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, | κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, Πόθοι κ ελπίδες στην ομίχλη στη σκόνη } ματώνουν την καρδιά μου. Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } κορώνα-γράμματα το αύριο, μα εγώ παλεύω—δε σκύβω } όχι… δε θα λυγίσω… δε θα χαθώ Είδα στόματα να μιλούν χωρίς φωνή, } είδα μάτια να ζητούν μια αγκαλιά. Άνθρωποι—ψίθυροι… }  για όνειρα που χάθηκαν πριν καν γεννηθούν Κι όμως, κάτι μέσα μου επιμένει: } Ακόμα… μπορούν να συμβούν. Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, } κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει— } σαν σημάδι… στη σιωπή μου. Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } Στη μοναξιά άνεμος κε κύμα Μα με μια σταγόνα πίστη, } θα γίνει δρόμος—θα γίνει φωτιά Και τα όνειρα θα γραφτούν ξανά } α...

  Μου αρέσει να γράφω. Πάντα έγραφα. Σκέψεις, ανησυχίες, προβληματισμοί, λέξεις σε λευκό χαρτί. Περιμένουν τη σειρά τους, υπομονετικά, να ειπωθούν, να ξεχαστούν ή ακόμα και να σβηστούν, σα να θέλουν να ξορκίσουν το κακό. Έτσι σκέφτηκα κάποιες από αυτές τις σκέψεις – λέξεις, να τις κάνω στίχους.. Με τη βοήθεια των «εργαλείων» που η σύγχρονη τεχνολογία διαθέτει, τραγούδι και εικόνα. Σας παρουσιάζω λοιπόν την πρώτη μου απόπειρα. Να μοιραστώ αυτές τις λέξεις μαζί σας. Και σαν πρώτο θέμα… τι άλλο… τη μεγάλη μου αγάπη.. το Θέατρο. «Σαν ηθοποιός στη σκηνή, θέλω κάτι να σου πω….» Στίχοι - video editing :  Λεωνίδας Μανωλικάκης , 2026© Σαν ηθοποιός στη σκηνή… θέλω κάτι να σου πω. Μείνε σε παρακαλώ….. Μη φύγεις… Κοίτα με… Πονάω—δακρύζω—γελάω—φοβάμαι, κι όλα είναι αληθινά, γιατί τρέμει η ψυχή Άνθρωποι… ιστορίες… σε ένα χαρτί γραμμένες, που απόψε παίρνουν σάρκα—στις αναπνοές μας. Έρωτες, χωρισμοί, Βάσανα, αναστεναγμοί, ζωή και θάνατος—όλα στη σκηνή. Κι εγώ κρατάω το φως να μη χαθείς στη ...

  Υπάρχει μια στιγμή στη σκηνή που δεν ακούγεται τίποτα, κι όμως όλα μιλούν. Η ανάσα πριν από τη λέξη, το βλέμμα που αργεί μισό δευτερόλεπτο, το χέρι που δεν ξέρει αν πρέπει να αγγίξει ή να αποτραβηχτεί. Εκεί, μέσα στην παύση, κρίνεται η τέχνη. Όχι από το πόσο ωραία ειπώθηκε μια ατάκα, αλλά από το αν ειπώθηκε ως ανάγκη. Από το αν γεννήθηκε, όπως γεννιέται στη ζωή ένα «σ’ αγαπώ», ένα «φοβάμαι», ένα «δεν αντέχω άλλο», όχι σαν επίδειξη, αλλά σαν γεγονός. Η αλήθεια στη σκηνή δεν είναι ρεαλισμός. Δεν είναι η φωτογραφία της καθημερινότητας, ούτε η μίμηση μιας «κανονικής» συμπεριφοράς. Είναι κάτι βαθύτερο. Είναι εσωτερική αναγκαιότητα. Να φαίνεται ότι αυτό που συμβαίνει δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς. Να νιώθει ο θεατής ότι ο ηθοποιός δεν «παίζει» ένα συναίσθημα, αλλά το βιώνει, αποκτά υπόσταση, γίνεται κοινός τόπος, μια γέφυρα ανάμεσα σε «ξένες» ζωές. Ο άνθρωπος, από τη φύση του, κουβαλάει ρόλους. Στη δουλειά, στο σπίτι, στις σχέσεις, φοράει λόγια και συμπεριφορές όπως φοράει ρούχ...