Φύσα Αγέρα
«Φύσα αγέρα»
Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026©
Μουσική - Ερμηνεία: AIAS
Φύσα, αγέρα,
σκόρπα τις στάχτες και τις σκόνες.
Πέρασαν τα χρόνια,
πότε έφτασε στη δύση η ζωή;
Μίλησα λίγο, κράτησα λόγια κρυμμένα.
Ό,τι μίσησα, τ’ άφησα μες στη νυχτιά,
κι ό,τι αγάπησα, το κράτησα σφιχτά.
Δεν είχα στέμμα, δεν είχα εξουσία,
μα είχα μια καρδιά που χτύπησε αληθινά.
Κι αν έσπασα, δεν το ’δειξα πουθενά,
μόνο η νύχτα ξέρει πόσο πόνεσα βαθιά.
Πέσε, βροχή,
πλύνε τα λάθη που βαραίνουν την καρδιά.
Βρόντα, ουρανέ,
ν’ ακούσω όσα δεν τόλμησα να πω.
Γιατί δεν ήμουν ούτε ήρωας, ούτε σοφός,
ήμουν ένας άνθρωπος μικρός και σιωπηλός.
Είδα ανθρώπους να αλλάζουν σαν τα φύλλα,
λόγια μεγάλα να σκορπίζουν στα χρόνια.
Άλλοι μου τάξαν ουρανό και σωτηρία,
κι άλλοι μ’ αφήσαν μοναξιά και απορία.
Κι αν με γελάσαν, κι αν με ρίξαν χαμηλά,
είχα μια φωτιά κρυμμένη βαθιά στην καρδιά.
Κι αν αδίκησα, να μ’ εύρει η μνήμη.
Κι αν μ’ αδικήσαν, ας το πάρει η σιωπή.
Δεν ήμουν ούτε άγιος ούτε δυνατός.
Ήμουν ένας άνθρωπος απλός και μοναχός.
Φύσα, αγέρα,
κι ας με πάρεις μακριά.
Βρόντα, ουρανέ,
η ζωή περνά σαν αστραπή.
Κι αν κάτι θέλω πριν χαθώ μες στη σιωπή,
είναι να πω πως έμεινα άνθρωπος
ως την τελευταία στιγμή.
Μουσική - Ερμηνεία: AIAS
Φύσα, αγέρα,
σκόρπα τις στάχτες και τις σκόνες.
Πέρασαν τα χρόνια,
πότε έφτασε στη δύση η ζωή;
Μίλησα λίγο, κράτησα λόγια κρυμμένα.
Ό,τι μίσησα, τ’ άφησα μες στη νυχτιά,
κι ό,τι αγάπησα, το κράτησα σφιχτά.
Δεν είχα στέμμα, δεν είχα εξουσία,
μα είχα μια καρδιά που χτύπησε αληθινά.
Κι αν έσπασα, δεν το ’δειξα πουθενά,
μόνο η νύχτα ξέρει πόσο πόνεσα βαθιά.
Πέσε, βροχή,
πλύνε τα λάθη που βαραίνουν την καρδιά.
Βρόντα, ουρανέ,
ν’ ακούσω όσα δεν τόλμησα να πω.
Γιατί δεν ήμουν ούτε ήρωας, ούτε σοφός,
ήμουν ένας άνθρωπος μικρός και σιωπηλός.
Είδα ανθρώπους να αλλάζουν σαν τα φύλλα,
λόγια μεγάλα να σκορπίζουν στα χρόνια.
Άλλοι μου τάξαν ουρανό και σωτηρία,
κι άλλοι μ’ αφήσαν μοναξιά και απορία.
Κι αν με γελάσαν, κι αν με ρίξαν χαμηλά,
είχα μια φωτιά κρυμμένη βαθιά στην καρδιά.
Κι αν αδίκησα, να μ’ εύρει η μνήμη.
Κι αν μ’ αδικήσαν, ας το πάρει η σιωπή.
Δεν ήμουν ούτε άγιος ούτε δυνατός.
Ήμουν ένας άνθρωπος απλός και μοναχός.
Φύσα, αγέρα,
κι ας με πάρεις μακριά.
Βρόντα, ουρανέ,
η ζωή περνά σαν αστραπή.
Κι αν κάτι θέλω πριν χαθώ μες στη σιωπή,
είναι να πω πως έμεινα άνθρωπος
ως την τελευταία στιγμή.