Λεωνίδας Μανωλικάκης

  ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΔΥΟ Στίχοι: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - <ερμηνεία: AIAS & ALIA Δεν θυμάμαι το πρώτο μου όνομα. Δεν θυμάμαι το πρόσωπό μου. Ξέχασα τη φωνή μου. Την έκρυψα. Με αγάπησαν για κάτι που δεν ήμουν. Ζούσα με δανεική ψυχή. Χάθηκα μέσα στα ονόματα των άλλων. Έγινα κάποιος που δεν αναγνωρίζω. Ποιοι είμαστε λοιπόν; Όσα ζήσαμε; Όσα αντέξαμε; Όσα δεν τολμήσαμε; Όσα έμειναν όταν έσβησε το φως; Μήπως είμαι αυτός ο άλλος; Κι αν τελικά είμαστε ο ρόλος; Ποια είναι η σκηνή και ποια η ζωή; Ίσως είμαστε όλα αυτά μαζί. Φοβάμαι… Φοβάμαι μήπως χάσω τα όρια. Να μη μπορέσω να βγάλω τα ξένα ρούχα που φόρεσα Ποιος είναι ο ρόλος και ποιος είμαι εγώ. Φοβάμαι… Φοβάμαι μήπως ξεχάσω ποιο όνομα είναι δικό μου. Να ακούσω το όνομά μου σαν να ανήκει σε άλλον. Να ζήσω πίσω από μια πικρή σκιά, όταν η αυλαία κλείσει και τα φώτα σβήσουν. Κι όμως είμαστε εδώ. Στην ίδια σκηνή. Με διαφορετικές πληγές. Με την ίδια ανάγκη. Να μη χαθούμε. Να μη σωπάσουμε. Θέλουμε να υπάρχουμε. Να μας αναγνωρίσει ...

  «Αθώος ή Ένοχος» Στίχοι: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026 © Μουσική – Ερμηνεία: AIAS Εύκολα κρίνεις τους άλλους, εύκολα δείχνεις τα λάθη. Μα στα δικά σου κλείνεις τα μάτια, σαν να μην έγιναν ποτέ. Ποιος έχει δικαίωμα να κρίνει σ’ έναν κόσμο όλο λάθη; Τα λάθη των άλλων τα μετράς, μα τα δικά σου τα ξεχνάς, λες και δεν έφταιξες ποτέ. Ποιος θα σταθεί να κρίνει, όταν μέσα στις σκιές μας όλοι κάτι κρύβουμε; Πριν δείξεις με το δάχτυλο, ρώτα μέσα σου: Είμαι... αθώος; Είσαι... ΑΘΩΟΣ; Ποιος τολμά να κρίνει; Ποιος αντέχει να κριθεί; Όλοι αφήσαμε σημάδια, όλοι πληγώσαμε ψυχές. Κι όμως στεκόμαστε ακόμη σαν αλάνθαστοι κριτές. Η πιο μεγάλη ενοχή... είναι να παριστάνεις τον αθώο.

  «Ίσως δεν είναι αργά" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Έχεις θέση, έχεις δόξα, έχεις φήμη, πλούτη, μεγαλεία και δύναμη. Δίνεις διαταγές, προστάζεις κι απαιτείς, κι όλοι σωπαίνουν όταν εσύ μιλάς. Κάθε σου λέξη γίνεται νόμος, κάθε σου βλέμμα απειλή. Κι όσους σου στάθηκαν εμπόδιο, τους έκανες σκαλί. Μα όσο κατακτούσες, τόσο έχανες, κι όσα ποθούσες γίναν σκιές. Κι είναι σκληρό να καταλάβεις πως κυνηγούσες μια απάτη. Να έχεις τον κόσμο στα πόδια σου και να σου λείπει ένα χάδι. Κι όσα κρατούσες μες στα χέρια δεν ζέσταναν ποτέ καρδιά. Κρίνεις τους πάντες, κανέναν δεν ακούς. Στις ανάγκες των ανθρώπων δρόμο για σένα αναζητάς. Σου φτάνει μόνο να προστάζεις, κι όλοι να σκύβουνε μπροστά σου. Μα μόλις πλάτη τους γυρίζεις, όλοι φεύγουν μακριά σου. Τι αξίζει να σε τρέμουν, αν δεν σε νοιάζεται κανείς; Τι αξίζει να σε προσκυνούν, αν δεν μπορείς να αγαπηθείς; Την εξουσία κυνηγούσες, κι όσο ανέβαινες ψηλά, τόσο ξεθώριαζαν μαζί η λάμψη κι η χαρά. Σώπασε λ...

  "Εσύ Χρόνε» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Ήρθα στον κόσμο με μια ανάσα κι ο χρόνος άρχισε να παίζει. Ρυθμός σταθερός πάνω στο σώμα, από το πρώτο φως, το πρώτο λεπτό. Εσύ χρόνε, που ακούραστα μετράς τις στιγμές, τις ώρες, τις μέρες, δώσ’ μου ένα μόνο λεπτό. Να θυμηθώ τις χαρές, που γρήγορα τις παίρνεις και να σβήσω τις λύπες, που αργά αφήνεις. Χρόνε στάσου, έστω και για λίγο. Να δω τι κρύβεις πίσω από τους δείκτες. Να δω εκείνα που δεν πρόλαβα να δω. Μα όσο κι αν κοιτάξω πίσω, ο χρόνος δε γυρίζει. Κι όσα άφησα να φύγουν, χάνονται πίσω από τις σκιές. Σπατάλησα τον χρόνο κι ο χρόνος τώρα μετρά, ρωγμές… και δάκρυα που άφησε στο πέρασμά του. Κι όταν όλα χαθούν στη δίνη, κι όταν ο ρυθμός σου χαμηλώσει, εγώ θα συνεχίσω μέσα στη σιωπή εκείνο το ρυθμό που άφησα στη ζωή. Γιατί, εκεί, στο τέλος του χρόνου, αυτό που απομένει είναι ένα τραγούδι, μια προσευχή. Ένας ρυθμός, μια μουσική, που χαμηλώνει, μα συνεχίζει να ζει. Χρόνε στάσου, έστω και γ...

 «Είμαι Εσύ» Στίχοι - video editing:  Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Εσύ που Στέκεσαι απέναντί μου Κοίταξέ με. Είμαι το είδωλο στον καθρέπτη, η αλήθεια που δεν έχει φωνή. Μη με κοιτάς σαν να ’μαι ξένος, Είμαι ότι αγάπησες, ότι μίσησες ότι φοβήθηκες ότι έκρυψες όσα έθαψες βαθιά στην ψυχή Κοίτα με…  Δεν είμαι εχθρός, δεν είμαι πληγή. Είμαι η αλήθεια και το ψέμα σου Είμαι η φωνή που σε γυρίζει πίσω, στην πρώτη σου αρχή. Κοίτα με… Είμαι το είδωλο στον καθρέπτη, η αλήθεια που δεν έχει φωνή. Δεν ήρθα εδώ για να σε κρίνω, ήρθα να σε κάνω να δεις. Κι αν ραγίσει αυτό το γυαλί, μην περιμένεις να χαθώ. Σε κάθε θραύσμα που θα πέσει, πάλι εσένα θα κοιτώ. Κοίτα με…. Κοίτα με λίγο πριν χαθούμε, πριν γίνει στάχτη η σιωπή. Αν με αντέξεις, θα σωπάσω. Αν με ακούσεις, θα σωθείς. Σβήσε τα φώτα. Μείνε μόνος. Άσε τη σιωπή να σε βρει. Δεν είσαι άγγελος ή τέρας, είσαι η πράξη… η επιλογή Μη με κοιτάς σα να ‘μαι ξένος εγώ είμαι εσύ. Εγώ είμαι εσύ. Κοίτα με…

  «Φύσα αγέρα» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: AIAS Φύσα, αγέρα, σκόρπα τις στάχτες και τις σκόνες. Πέρασαν τα χρόνια, πότε έφτασε στη δύση η ζωή; Μίλησα λίγο, κράτησα λόγια κρυμμένα. Ό,τι μίσησα, τ’ άφησα μες στη νυχτιά, κι ό,τι αγάπησα, το κράτησα σφιχτά. Δεν είχα στέμμα, δεν είχα εξουσία, μα είχα μια καρδιά που χτύπησε αληθινά. Κι αν έσπασα, δεν το ’δειξα πουθενά, μόνο η νύχτα ξέρει πόσο πόνεσα βαθιά. Πέσε, βροχή, πλύνε τα λάθη που βαραίνουν την καρδιά. Βρόντα, ουρανέ, ν’ ακούσω όσα δεν τόλμησα να πω. Γιατί δεν ήμουν ούτε ήρωας, ούτε σοφός, ήμουν ένας άνθρωπος μικρός και σιωπηλός. Είδα ανθρώπους να αλλάζουν σαν τα φύλλα, λόγια μεγάλα να σκορπίζουν στα χρόνια. Άλλοι μου τάξαν ουρανό και σωτηρία, κι άλλοι μ’ αφήσαν μοναξιά και απορία. Κι αν με γελάσαν, κι αν με ρίξαν χαμηλά, είχα μια φωτιά κρυμμένη βαθιά στην καρδιά. Κι αν αδίκησα, να μ’ εύρει η μνήμη. Κι αν μ’ αδικήσαν, ας το πάρει η σιωπή. Δεν ήμουν ούτε άγιος ούτε δυνατός. Ήμουν ένας άνθ...

"Ονειρεύεσαι" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.AS Κι όταν σωπάσουν τα στέμματα και οι φωνές, μένει ο άνθρωπος γυμνός μπροστά στις ενοχές. Και ξαναρωτώ μες στη νυχτιά: τι μένει αλήθεια όταν χαθούν όλα πια; Ο πλούσιος ονειρεύεται τα πλούτη που κρατά, ένας άλλος ονειρεύεται ν’ ανέβει πιο ψηλά ο ζητιάνος τη φτώχεια και τη μοίρα που κουβαλά, και κάποιος δίνει αγώνα με όλα τα στραβά. Καθένας ονειρεύεται αυτό που είναι βαθιά, τα θέλω της ψυχής του, η δική του φυλακή. Μέχρι να ’ρθει η τελευταία η στιγμή, που σκίζει ο χρόνος το σκοτάδι και μένει μόνο η αλήθεια γυμνή. Κι όλοι γυρεύουν λίγο φως, μα τους τυλίγει ο ουρανός. Κι όλοι κρατούν ένα “γιατί”, σαν τελευταία προσευχή. Ονειρεύεσαι! Κι ο κόσμος φεύγει σαν ποτάμι σκοτεινό. Ονειρεύεσαι! Κι ο χρόνος γράφει μες στον άνεμο “θνητό”. Ονειρεύεσαι! Μα όλα γκρεμίζονται στον άνεμο ξανά. Ονειρεύεσαι! Μα όλα σκορπίζουν σαν καπνός σαν στάχτη βαριά. Κι όλοι στήνουν θρόνους στην άμμο, μα γίνονται σκόνη στο...

  "Ούτε τ’ όνομά σου" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.as Εκείνο το βράδυ φυσούσε στο λιμάνι, κι η πόλη έλαμπε μέσα στο θολό της φως. Πέρασες με βήμα αργό και με βλέμμα σταθερό, σαν να `χες μέσα σου ουρανό και έναν κρυφό καημό. Δεν ήξερα ποια ήσουνα, δεν ήξερα τ’ όνομά σου, μονάχα μου ριξες μια ματιά κι έσπασε η καρδιά. Κι ύστερα κάποιος σ’ έφτασε, σε πήρε αγκαλιά του, κι εγώ έμεινα να σε κοιτώ πρώτη και τελευταία φορά. Κι ούτε τ’ όνομά σου έμαθα, κι όμως έμεινες εδώ, σαν τραγούδι μισοτελειωμένο που γυρίζει στον καιρό. Κι ούτε τ’ όνομά σου έμαθα ποτέ, μα σε κράτησε η καρδιά, σαν μια σκιά που πέρασε και φώτισε τη νύχτα μου ξανά. Τώρα ο δρόμος άδειασε, το φως έγινε ομίχλη, κι οι τοίχοι ξεθωριάσανε με τη πυκνή βροχή. Μα εγώ θυμάμαι εκείνη τη γλυκιά σου τη μορφή, σαν κάτι που δεν έζησα και μ’ άλλαξε πολύ. Ούτε τ’ όνομά σου... μόνο εκείνη η ματιά. Ούτε τ’ όνομά σου... κι όμως έμεινες στην καρδιά.

"Ως εδώ" Στίχοι - video editing:  Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.as Γεννιόμαστε χωρίς φωνή σε μια ζωή που μας θέλει πιόνια σε ένα κόσμο από πριν μελετημένο Για όλα αυτά που μας στερούν, για όλα αυτά που μας τρομάζουν, για όσα ματώνουν την ψυχή και μας κρύβουν ουρανό. Άνθρωποι κουρασμένοι απ’ τη νύχτα, καρδιές μαθημένες στον φόβο, φωνές που ράγισαν στη μπόρα, κι όμως επιμένουν να μιλούν. Φωνές γεννήθηκαν στον χρόνο, κάτω από μαύρο ουρανό, που σκιές γράφανε νόμους πάνω στη μοίρα των πολλών. Μα ό,τι έσπασε, δεν πέθανε. Ό,τι πόνεσε, δεν χάθηκε. Μες στις στάχτες της ντροπής ανάβει πάλι η κραυγή. Ως εδώ! Το άδικο δεν είναι μοίρα. Δεν θα του δώσουμε πατρίδα. Τη μοίρα δεν την ορίζει κανείς όταν σκεφτούμε το εμείς Ως εδώ! Σήκω  φώναξε δυνατά, να γίνει η ελπίδα δρόμος κι ο ήλιος να λάμψει αύριο ξανά. Το εγώ δεν έχει θέση εδώ. Ως εδώ! Για κάθε φόβο που ρίζωσε μες σε σιωπές και σε πληγές, για κάθε χέρι που υψώθηκε να σβήσει φως και αντοχές. Κάπου βαθιά το ξέραν πάντα...

  "Στο μπαράκι του Johnny του πειρατή» Στίχοι - video editing : Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία : A.I.as Στο μπαράκι του Τζόνι του πειρατή στο σκοτεινό σοκάκι μιας γκρίζας πόλης Αναμνήσεις καρφωμένες στον τοίχο, στο παλιό μπαρ με τα σκαμπό, ένας ραγισμένος καθρέφτης, και το θαμπό φως των κεριών. Στα μικρά τραπέζια—άνθρωποι σκιές, σκυφτοί, σκεφτικοί, μιλάνε, σωπαίνουν—γελάνε, κλαίνε, θυμούνται, ξαναζούνε. Στο μπαράκι του Τζόνι του πειρατή, μπροστά στον ραγισμένο καθρέφτη, ο γέρος Τζόνι μας γέμιζε τα ποτήρια—αναστεναγμούς κι αναμνήσεις Στο μπαράκι του Τζόνι του πειρατή, μια τζούρα, ένα ποτό—κι όλα γυρίζουν, κι ο χρόνος, σαν καπνός, πάνω απ’ το μπαρ, σβήνει… και ξαναρχίζει. Το σαξόφωνο να παίζει για κείνους που ο έρωτας μιλά με ένα τσιγάρο στο χέρι χόρευαν με μάτια κλειστά Ακούγαμε για περιπέτειες, για κατακτήσεις νίκες και ήττες για έρωτες και πάθη, για ζωή και θάνατο. Στο μπαράκι του Τζόνι του πειρατή στην άκρη του παλιού λιμανιού ένα σαξόφωνο τραγουδά για τα περασμ...

"Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι" Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026© Μουσική - Ερμηνεία: A.I.as Η ζωή… δεν είναι απλά ένας δρόμος. Είναι ταξίδι που ζητά προορισμό. Περπάτησα σε μέρη που δεν έχουν χάρτη, σε σκέψεις που σε σπρώχνουν πιο βαθιά. Με μια αγάπη για οδηγό, και μια πίστη σαν σιδερένια αγκαλιά. Έπλαθα όνειρα με χέρια κουρασμένα, μα ο άνεμος τα πήρε με μια πνοή. Έμεινα μόνος—με τα “γιατί” μου δεμένα, να μετράω τη σιωπή. Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι, κρατάω μια σπίθα που δεν λέει να σβηστεί. Κι αν ο θάνατος μου ψιθυρίζει “φτάνει”, θα του πω: “Δεν τελείωσα—θα ξαναχτιστεί”. Είδα ανθρώπους να γερνάνε απ’ τις λέξεις, να ντύνονται το φόβο σαν παλιό παλτό. Είδα φιλιά να γίνονται υποσχέσεις, κι έρωτες να πεθαίνουν σιωπηλά στον καιρό. Μα κάθε γκρέμισμα ένα μάθημα αφήνει: πως ό,τι χάνεις δεν χάνεται αν θυμηθείς. Κι όσο η καρδιά χτυπάει, δεν είναι θαύμα— είναι επιλογή να σηκωθείς. Ανάμεσα στη ζωή και στο σκοτάδι, κρατάω μια σπίθα που δεν λέει να σβηστεί. Γιατί ...

«Στο φως του γιαλού» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Απόψε ήρθες στα όνειρά μου, σαν ανάμνηση απ΄ τα παλιά. Ήσουν σε εκείνη την ακρογιαλιά, τότε που σε είδα πρώτη φορά. Εκείνη την πρώτη μας στιγμή, το κύμα έσβησε στο πρώτο χάδι. Ο άνεμος γαλήνεψε στην πρώτη αγκαλιά, κι ο χρόνος σταμάτησε στο πρώτο φιλί. Ονειρευτήκαμε μαζί, μέσα στον άνεμο. Υποσχέσεις δώσαμε κάτω απ τ αστέρια. Για όνειρα που έγιναν, για όνειρα που χάθηκαν μα τίποτα δεν άλλαξε: εκείνο το πρώτο βλέμμα. Εκείνο το καλοκαίρι, στο φως του γιαλού, με κοίταξες — σε κοίταξα. ο ήλιος έλαμψε στα μάτια μας, ο έρωτας έμεινε στην καρδιά μας. Εκείνο το καλοκαίρι που ο χρόνος σταμάτησε Στο πρώτο του έρωτα φιλί Τι κι αν πέρασαν τα χρόνια. Τι κι αν ο χρόνος χάραξε σημάδια. εμείς είμαστε ακόμα εκεί, στο φως του γιαλού. Μαζί στη γαλήνη, μαζί και στις φουρτούνες, Μαζί στη ζωή, μαζί και στο άπειρο, μα με την καρδιά στην πρώτη εκείνη στιγμή Κι είμαστε ακόμα εδώ. Σ εκείνο το καλοκαίρι. Τότε που ο χρόνος σταμάτησε, στο πρώτο ...

  «Άνθρωποι... Ψίθυροι» Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026© Άνθρωποι ψίθυροι—ο δρόμος  | εγώ μονάχος μέσα στο πλήθος. Μόνες αποσκευές μας | όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ— και μυστικές πορείες της καρδιάς… | στη σιωπή. Άνθρωποι—ψίθυροι— | στην ίδια διαδρομή— Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, | κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, Πόθοι κ ελπίδες στην ομίχλη στη σκόνη } ματώνουν την καρδιά μου. Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } κορώνα-γράμματα το αύριο, μα εγώ παλεύω—δε σκύβω } όχι… δε θα λυγίσω… δε θα χαθώ Είδα στόματα να μιλούν χωρίς φωνή, } είδα μάτια να ζητούν μια αγκαλιά. Άνθρωποι—ψίθυροι… }  για όνειρα που χάθηκαν πριν καν γεννηθούν Κι όμως, κάτι μέσα μου επιμένει: } Ακόμα… μπορούν να συμβούν. Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, } κάτω απ’ το φως του φεγγαριού, ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει— } σαν σημάδι… στη σιωπή μου. Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } Στη μοναξιά άνεμος κε κύμα Μα με μια σταγόνα πίστη, } θα γίνει δρόμος—θα γίνει φωτιά Και τα όνειρα θα γραφτούν ξανά } α...

  Μου αρέσει να γράφω. Πάντα έγραφα. Σκέψεις, ανησυχίες, προβληματισμοί, λέξεις σε λευκό χαρτί. Περιμένουν τη σειρά τους, υπομονετικά, να ειπωθούν, να ξεχαστούν ή ακόμα και να σβηστούν, σα να θέλουν να ξορκίσουν το κακό. Έτσι σκέφτηκα κάποιες από αυτές τις σκέψεις – λέξεις, να τις κάνω στίχους.. Με τη βοήθεια των «εργαλείων» που η σύγχρονη τεχνολογία διαθέτει, τραγούδι και εικόνα. Σας παρουσιάζω λοιπόν την πρώτη μου απόπειρα. Να μοιραστώ αυτές τις λέξεις μαζί σας. Και σαν πρώτο θέμα… τι άλλο… τη μεγάλη μου αγάπη.. το Θέατρο. «Σαν ηθοποιός στη σκηνή, θέλω κάτι να σου πω….» Στίχοι - video editing :  Λεωνίδας Μανωλικάκης , 2026© Σαν ηθοποιός στη σκηνή… θέλω κάτι να σου πω. Μείνε σε παρακαλώ….. Μη φύγεις… Κοίτα με… Πονάω—δακρύζω—γελάω—φοβάμαι, κι όλα είναι αληθινά, γιατί τρέμει η ψυχή Άνθρωποι… ιστορίες… σε ένα χαρτί γραμμένες, που απόψε παίρνουν σάρκα—στις αναπνοές μας. Έρωτες, χωρισμοί, Βάσανα, αναστεναγμοί, ζωή και θάνατος—όλα στη σκηνή. Κι εγώ κρατάω το φως να μη χαθείς στη ...