Άνθρωποι Ψίθυροι

 

«Άνθρωποι... Ψίθυροι»
Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης 2026©

Άνθρωποι ψίθυροι—ο δρόμος  | εγώ μονάχος μέσα στο πλήθος.

Μόνες αποσκευές μας | όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ—

και μυστικές πορείες της καρδιάς… | στη σιωπή.

Άνθρωποι—ψίθυροι— | στην ίδια διαδρομή—

Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, | κάτω απ’ το φως του φεγγαριού,
Πόθοι κ ελπίδες στην ομίχλη στη σκόνη } ματώνουν την καρδιά μου.

Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } κορώνα-γράμματα το αύριο,
μα εγώ παλεύω—δε σκύβω } όχι… δε θα λυγίσω… δε θα χαθώ

Είδα στόματα να μιλούν χωρίς φωνή, } είδα μάτια να ζητούν μια αγκαλιά.
Άνθρωποι—ψίθυροι… }  για όνειρα που χάθηκαν πριν καν γεννηθούν

Κι όμως, κάτι μέσα μου επιμένει: } Ακόμα… μπορούν να συμβούν.

Στη μεγάλη νύχτα του καλοκαιριού, } κάτω απ’ το φως του φεγγαριού,
ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ανθίζει— } σαν σημάδι… στη σιωπή μου.

Αλήθειες και ψέματα σε σωρό, } Στη μοναξιά άνεμος κε κύμα
Μα με μια σταγόνα πίστη, } θα γίνει δρόμος—θα γίνει φωτιά

Και τα όνειρα θα γραφτούν ξανά } από την αρχή
με μια ανάσα—πιο αληθινή.

Άνθρωποι ψίθυροι… ο δρόμος— | μα εγώ—θα βρω φωνή.
θα βρω φωνή.