Ονειρεύεσαι

"Ονειρεύεσαι"
Στίχοι - video editing: Λεωνίδας Μανωλικάκης, 2026©
Μουσική - Ερμηνεία: A.I.AS




Κι όταν σωπάσουν τα στέμματα και οι φωνές,
μένει ο άνθρωπος γυμνός μπροστά στις ενοχές.
Και ξαναρωτώ μες στη νυχτιά:
τι μένει αλήθεια όταν χαθούν όλα πια;

Ο πλούσιος ονειρεύεται τα πλούτη που κρατά,
ένας άλλος ονειρεύεται ν’ ανέβει πιο ψηλά
ο ζητιάνος τη φτώχεια και τη μοίρα που κουβαλά,
και κάποιος δίνει αγώνα με όλα τα στραβά.

Καθένας ονειρεύεται αυτό που είναι βαθιά,
τα θέλω της ψυχής του, η δική του φυλακή.
Μέχρι να ’ρθει η τελευταία η στιγμή,
που σκίζει ο χρόνος το σκοτάδι
και μένει μόνο η αλήθεια γυμνή.

Κι όλοι γυρεύουν λίγο φως,
μα τους τυλίγει ο ουρανός.
Κι όλοι κρατούν ένα “γιατί”,
σαν τελευταία προσευχή.

Ονειρεύεσαι!
Κι ο κόσμος φεύγει σαν ποτάμι σκοτεινό.
Ονειρεύεσαι!
Κι ο χρόνος γράφει μες στον άνεμο “θνητό”.

Ονειρεύεσαι!
Μα όλα γκρεμίζονται στον άνεμο ξανά.
Ονειρεύεσαι!
Μα όλα σκορπίζουν σαν καπνός σαν στάχτη βαριά.

Κι όλοι στήνουν θρόνους στην άμμο,
μα γίνονται σκόνη στο χρόνο.
Κι ό,τι φαντάζει σαν θεός,
πέφτει βουβό μες στο κενό.

Ο αγέρας παίρνει τα ονόματα,
η θάλασσα τα πνίγει στα κύματα,
κι ο άνθρωπος μένει μοναχός
μπροστά στο πρόσωπό του το γυμνό.

Και τότε ακούγεται η αλήθεια,
σαν καμπάνα μέσ στη νύχτα:
τίποτα δεν σου ανήκει,
τίποτα δεν μένει ζωντανό.

Ό,τι αγάπησες, ό,τι ζήτησες,
ό,τι ονόμασες δικό σου,
όλα περνούν σαν άνεμος,
σαν κύμα, σαν καπνός.

Τι είναι η ζωή;
Μια παραίσθηση, ένας ίσκιος, μια κραυγή,
ένα τραγούδι πριν σωπάσει η αυγή,
ένα όνειρο μονάχα πάνω στη γη.

Τι είναι η ζωή;
Ένας μύθος που πονά…
Ένα όνειρο μονάχα…
που ξυπνά
την ώρα που όλα σβήνουν πια.